Maria Konopnicka (1842-1910)

maria_konopnicka001

W 1902 roku z okazji 25-lecia pracy literackiej otrzymała w darze od społeczeństwa dworek w Żarnowcu pod Krosnem, gdzie w 1903 roku osiadła. Wyjeżdżała stamtąd za granicę dla poratowania zdrowia. Uznana za wybitną poetkę swej epoki (Poezje, seria I-IV 1881-96), zyskała ogromną popularność i autorytet społ. dzięki liryce patriotycznej (kontynuującej tradycje poezji romantycznej) i społecznej, w której z gorzką ironią opisywała nędzę i krzywdę ludzką, ujawniające słabość pozytywistycznego programu społecznego. (Wolny najmita, W piwnicznej izbie, Jaś nie doczekał ). Największym osiągnięciem poetyckim Konopnickiej stały się liryki o tematyce wiejskiej i ludowej, oparte na folklorze, z wyrazistą kreacją chłopskiego narratora ( A jak poszedł król na wojnę, Wsiałem ci ja w czarną rolę). Popularność zyskały gł. nowele Konopnickiej o tematyce społ. i psychologicznej. (Mendel Gdański, Miłosierdzie gminy), wolne od powierzchownej tendencyjności, o precyzyjnej konstrukcji, stawiające Konopnicką w rzędzie czołowych twórców pol. nowelistyki (zbiory: Cztery nowele 1888, Na drodze 1893, Nowele 1897, Ludzie i rzeczy 1898), oraz niektóre utwory dla dzieci, zwł. popularna opowieść O krasnoludkach i sierotce Marysi (1896). Ponadto autorka liryków refleksyjno – filozoficznych i krajobrazowych (zbiory Linie i dźwięki 1897, Italia 1901), poematu z dziejów emigracji chłopskiej Pan Balcer w Brazylii (1910), cennych studiów historyczno-politycznych Mickiewicz, jego życie i duch (1899), Trzy studia (1902) i szkiców krytycznych, przekładów; Pisma wybrane (t. 1-7 1951-52), Nowele (t. 1-2 1962), Publicystyka… (1968), Poezje (1963), Korespondencja (t. 1-4 1971-75), Pisma zebrane (t. 1-4 1973), Pisma wybrane (t. 1-4 1988).

aaa

aaa

aaa

aaa

aaa

aaa

aaa

aaa