Czy jestem w kryzysie? Czym właściwie jest kryzys i stres?

Na pewno kryzys nie jest wydarzeniem. Kryzys nie jest chorobą.
Kryzys jest naszą reakcją na coś, co się wydarzyło lub co się dzieje. W sytuacji, kiedy kilka osób dotyka to samo wydarzenie, każda z nich prawdopodobnie zareaguje na bodziec w inny sposób. Dzieje się tak dlatego, że jest to uzależnione od indywidualnych cech, doświadczeń, predyspozycji, itp.


Człowiek doświadcza w życiu wielu kryzysów i dzięki temu kształtuje w sobie mechanizmy „przepracowania sytuacji kryzysowych.” Ponieważ dzieci i młodzież tych doświadczeń mają mniej z racji wieku, im o wiele trudniej pokonać kryzys i potencjalnie bardziej są na niego narażeni.

Nie pomagają hasła : weź się w garść, nic się nie stało… Dla osoby doświadczającej kryzysu właśnie „coś” się stało.

Najważniejsze to :

  • akceptować fakt, że ktoś doświadcza kryzysu,
  • nie zaprzeczać własnemu kryzysowi,
  • rozmawiać o faktach, na które nie mamy wpływu i faktach, na które mamy wpływ, czyli dokonywać selekcji pozwalającej wyodrębnić składniki naszej rzeczywistości, na które możemy oddziaływać,
  • szukać dobrych informacji,
  • poszukać rzeczy, które sprawiają nam przyjemność- rozwijać swoje pasje, gdyż to ma bardzo pozytywne znaczenie dla własnego samopoczucia i kondycji emocjonalnej, każdy powinien mieć swoją oazę.
  • w kryzysie nie powinno się zaburzać rytmu dnia, ważna bowiem jest pewna stałość, systematyczność i zadaniowość,
  • używki nie pomogą – nigdy!!-nie tylko w kryzysie!!
  • nie podejmować ważnych decyzji, w czasie kryzysu.
  • robić, to co uspokaja – ćwiczenia fizyczne, relaksacje, rozmowy, zajmowanie się pupilami,
  • szukanie pomocy specjalisty i szybka interwencja w kryzysie jest gwarantem jego przezwyciężenia!!!

O stresie słów kilka.

Odczuwanie stresu jest przejawem mechanizmu samozachowawczego-obronnego, który informuje, że na człowieka czyha jakieś niebezpieczeństwo i musi uważać.
Stres kumuluje się w różnych punktach naszego ciała: w gardle (łamiący się głos, brak oddechu, przyspieszone tempo wypowiedzi), w głowie (ból, uczucie ucisku, nadwrażliwość na dźwięk), w klatce piersiowej (kołatania serca, płytki oddech, duszności), w kończynach (nadmierna potliwość, drżenie),w brzuchy (ból żołądka, brak łaknienia, nad-reakcja jelit) i w wielu, wielu innych miejscach.

Odczuwanie stresu ma pewne etapy:
1. Alarm- jest to etap mobilizacji wobec zagrożenia. Organizm odpiera jakiekolwiek formy agresji wobec siebie i przygotowuje się do obrony. Wewnątrz organizmu dochodzi do reakcji fizycznych tzn. przyspieszenie przepływu krwi w układach krwionośnych mózgu i serca, rozszerzenia naczyń krwionośnych, podwyższenie ciśnienia krwi, wzrostu temperatury ciała.
2. Adaptacja– proces dążenia do wypracowania strategii radzenia sobie z daną sytuacją.
3. Wyczerpanie– ta faza pojawia się, gdy poprzednie etapy trwają zbyt długo.
Organizm nie jest w stanie ciągle mobilizować się w sytuacjach stresowych lub nie wypracowuje odpowiednich umiejętności radzenia sobie w stresie. Nie jest możliwe, aby organizm był zbyt długo w stanie najwyższego napięcia. Wyczerpaniu ulega energia, która jest potrzebna do podejmowania działań, organizm nie wytrzymuje już napięcia. To prowadzi do osłabienia, braku odporności na choroby, zaburzeń psychicznych.
Warto zatem monitorować własny stres i reagować, gdy pojawiają się trudności z jego przezwyciężeniem.

Stres można niwelować przez:

  1.  Konfrontację z sytuacją stresową – aktywna zmiana sytuacji, ukierunkowanie na rozwiązywanie problemu, czyli odłożenie innych spraw i zajęcie się problemem.
  2. Rozładowanie lub łagodzenie napięcia – przez ćwiczenia relaksacyjne, śmiech, kontakt z naturą, śpiew, muzykę, wysiłek fizyczny, i wiele innych.
  3. Unikanie źródła stresu – ignorowanie stresora, dystansowanie się, ucieczka od niego, marzenia na jawie, zasypianie.
  4. Poszukiwanie pomocy u innych – rady lub inspiracji do rozwiązania problemu.
  5. Stosowanie określonej diety i/lub fizycznych warunków bytowania (nasłonecznienie, powietrze).
  6. „Przerośnięcie” problemu, czyli ujrzenie go z innej perspektywy.

Stres wynikać może z :

  • trudnych sytuacji życiowych,
  • doświadczania zmian np. śmierć współmałżonka lub kogoś z rodziny, rozwód, separacja, kara więzienia, ślub, narodziny dziecka, utrata pracy,
  • sytuacji zawodowych/szkolnych,
  • z organizacji -są osoby nie potrafiące działać w stresie,
  • ze środowiska (hałas, brud, zbyt niska temperatura w środowisku pracy);
  • z ekonomii (bezrobocie);
  • podłoża psychicznego (zagrożenia, przeciążenia, monotonia);

Długotrwały stres wpływa destrukcyjnie na człowieka i przyczynia się do rozwoju wielu chorób. Osoby, które przeżyły w życiu wiele stresujących sytuacji (rozwód, śmierć współmałżonka) są w większym stopniu narażone na takie choroby jak: wrzody żołądka, choroba wieńcowa, zawał serca, depresja, nerwica, miażdżyca (prowadząca do zawałów i udarów),nowotwory, otyłość, choroby autoimmunologiczne.

Jak widać nabycie umiejętności radzenia sobie z sytuacjami stresującymi jest bardzo ważne ze względu na profilaktykę własnego zdrowia. Eksperci w tej dziedzinie twierdzą, że 70% chorób wynika ze stresu.
Doświadczana przez was kwarantanna wynikająca z epidemii koronawirusa jest przykładem stresora, którego nikt się nie spodziewał.
W sytuacji przymusowej izolacji wielu z was może odczuwać niepokój. W trosce o osoby obawiające się o siebie, swoich bliskich, czy odczuwający inne lęki wynikające z epidemii mogą skorzystać z bezpłatnej pomocy psychologów i terapeutów pod adresem internetowym:
https://www.psychologowie-dla-spoleczenstwa.pl

Również Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna w Poddębicach zachęca do kontaktu i skorzystanie z pomocy specjalistów, również przez telefon, wszelkie informacje na stronie Poradni.

Każdy ma prawo się bać, każdy też ma prawo korzystać z pomocy.

opracował: pedagog szkolny

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

code